උතුරු පළාතේ අග නගරය ලෙස මුලතිව් දිස්ති‍්‍රක්කයේ මාන්කුලම් නගරය සංවර්ධනය කිරීම සඳහා වන සංරක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව යටතේ පාලනය වන පනික්කන්කුලම්, වන්නිවිලන්කුලම් හා මාන්කුලම් යන වන රක්ෂිත තුනට අයත් වනාන්තර අක්කර 7,200ක් (හෙක්ටයාර 2,900ක්) නිදහස් කිරීමට සැලැසුම් කර තිබේ. අක්කර 10,000කින් (හෙක්ටයාර 4,100 කින්) සමන්විත යෝජිත මාන්කුලම් නගර සංවර්ධන ව්‍යාපෘතියේ සමස්ත සැලැසුමට අනුව මෙම දැවැන්ත වන විනාශය සිදු කිරීමට සූදානම් වේ. පසුගිය රජයේ පළාත් පාලන හා පළාත් සභා අමාත්‍යවරයා විසින් මාන්කුලම් නගර සංවර්ධනයට අදාළව ඉදිරිපත් කළ අංක 08/1444/350/058 දරන අමාත්‍ය මණ්ඩල සන්දේශය සඳහා 2008 අගෝස්තු 29 වන දින අමාත්‍ය මණ්ඩල අනුමැතිය ලැබී තිබේ. එ් අනුව එවකට නාගරික සංවර්ධන හා ආගමික ප‍්‍රදේශ සංවර්ධන අමාත්‍යවරයා විසින් නාගරික සංවර්ධන පනතට අනුව 2009 සැප්තැම්බර් 22 වන දින අංක 1617/2 දරන ගැසට් නිවේදනය මඟින් නාගරික සංවර්ධන ප‍්‍රදේශයක් ලෙස මාන්කුලම් ප‍්‍රකාශයට පත් කර තිබේ. අක්කර 10,000ක් නැතහොත් වර්ග කිලෝමීටර 41ක භූමි ප‍්‍රදේශයක් තුළ 2015 වසරේ සිට 2060 වසර දක්වා අදියර හතරක් යටතේ මෙම මාන්කුලම් නගර සැලසුම කි‍්‍රයාත්මක කිරීමට සූදානම් වේ. ජනතාව පදිංචි කිරීම සඳහා හෙක්ටයාර 2,320ක්, කර්මාන්ත සඳහා හෙක්ටයාර 400ක්, වාණිජ කටයුතු සඳහා හෙක්ටයාර 160ක් හා කෘෂිකාර්මික කටයුතු සඳහා හෙක්ටයාර 240ක් වශයෙන් මෙම භූමිය විවිධ භාවිතාවන් සඳහා ලබා ගැනීමට සැලසුම් කර තිබේ. 2011 - 2030 ජාතික භෞතික සැලැස්මට අනුව මාන්කුලම් නගරය විශේෂ නගරයක් ලෙස සංවර්ධනය කිරීමට සැලසුම් කර ඇත. නමුත් මධ්‍යම පරිසර අධිකාරිය හා ආපදා කළමනාකරණ මධ්‍යස්ථානය එ්කාබද්ධව එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවර්ධන වැඩසටහන හා එක්සත් ජාතීන්ගේ පරිසර වැඩසටහන මඟින් ලංකාවේ සියලූ රාජ්‍ය ආයතනවල සහභාගීත්වයෙන් සකස් කර 2014 වසරේ දී ප‍්‍රකාශයට පත් කරන ලද උතුරු පළාත් ක‍්‍රමෝපායික පාරිසරික අගයීම් වාර්තාවට අනුව මාන්කුලම් නගරය සඳහා විනාශ කිරීමට යෝජිත වනාන්තර ති‍්‍රත්වය ආරක්ෂා කිරීම සඳහා වැඩි අවධානයක් යොමු කළ යුතු බවටත්, අලි ගැවසුම් ප‍්‍රදේශ හා අලි මංකඩවල් ලෙස ආරක්ෂා කළ යුතු බවටත් සඳහන් කර ඇත. මෙම වනාන්තර ති‍්‍රත්වය වර්ග කිලෝමීටර් 986ක ජලධාරා ප‍්‍රදේශයකට හිමිකම් කියන කනකරායන් ආරු ගංගාවේ ප‍්‍රධාන ජල පෝෂක වනාන්තර වෙයි. මාන්කුලම් ප‍්‍රදේශයේ තිරසර සංවර්ධනයක් ඇති කිරීමට නම්, එ් සඳහා මූලික ශක්‍යතා අධ්‍යයනයක් සිදු කළ යුතු අතර, එ් මත පදනම්ව පරිසර බලපෑම් අගැයීමක් සිදු කළ යුතුය. ඉන් බලාපොරොත්තු වන්නේ තිරසර සංවර්ධන මාවත හඳුනා ගැනීමය. එය යථාර්ථවාදී නම් සැබෑ සංවර්ධන මාවත එම අධ්‍යයනය පදනම් කර ගෙන ගොඩනැඟිය හැකි වනු ඇත. එ් සඳහා මඟපෙන්වීමට ලංකාවේ පවතින නීති රීති රැුසක් පවතී. ජාතික පාරිසරික පනත හා පුරාවස්තු ආඥා පනතට අනුව සංවර්ධන ව්‍යාපෘතියක් කි‍්‍රයාත්මක කිරීමට ප‍්‍රථමයෙන් පාරිසරික හා පුරාවිද්‍යා අනුමැතීන් ලබා ගත යුතුය. 1980 අංක 47 දරන සංශෝධිත ජාතික පාරිසරික පනතේ 23ප වගන්තියට අනුව ප‍්‍රකාශිත 1993 ජුනි 24 දින අංක 772/22 දරන ගැසට් නිවේදනයට අනුව හෙක්ටයාර එකකට වඩා වැඩි වනාන්තර ප‍්‍රදේශයක් එළි පෙහෙළි කර යම් සංවර්ධන ව්‍යපෘතියක් කි‍්‍රයාත්මක කිරීමට ප‍්‍රථමයෙන් පරිසර බලපෑම් අගැයීම් ක‍්‍රියාවලියට යටත්ව පූර්ව ලිඛිත පාරිසරික අනුමැතිය ලබා ගත යුතුය. එවන් කිසිදු ක‍්‍රියාමාර්ගයකට මෙම නගර සංවර්ධන ව්‍යාපෘතිය සඳහා වනාන්තර ඉඩම් නිදහස් කර ගැනීමට ප‍්‍රථම යොමු වී නොමැත. මෙම වනාන්තර ති‍්‍රත්වය වන සංරක්ෂණ ආඥ පනත යටතේ දීර්ඝ කාලයක සිට ආරක්ෂා කර ඇති ආකාරය ද අවබෝධ කර ගත යුතු ය. 2009 අංක 65 දරන පනතින් අවසන් වරට සංශෝධිත 1907 අංක 06 දරන වන සංරක්ෂණ ආඥා පනතේ 3 වන වගන්තියට අනුව පනික්කන්කුලම්, වන්නිවිලන්කුලම් හා මාන්කුලම් යන වන රක්ෂිත තුන පිළිවෙළින් 1969, 1921 හා 2012 වසරවල දී ප‍්‍රකාශයට පත් කර තිබේ. මෙම පනතේ 7 වන වගන්තියට අනුව වන රක්ෂිතයකට අනවසරයෙන් ඇතුළු වීම, රැුඳී සිටීම, ශාක කපා ඉවත් කිරීම, ස්ථිර හෝ තාවකාලික ගොඩනැඟිලි ඉදි කිරීම, ඒවායේ පදිංචි වීම, මාර්ග සකස් කිරීම හා වගා බිම් ස්ථාපිත කිරීම නීති විරෝධී වේ. එවන් වරදක් සිදු කරන පුද්ගලයකු හෝ ඒ ස`දහා ආධාර හෝ අනුබල ලබා දෙන තැනැත්තෙකු ද වරදකරුවකු වෙයි. එවන් වරදක් ස`දහා වැරැුදිකරුවකු වන පුද්ගලයකු වසර 05ක් නොඉක්මවන බන්ධනාගාරගත කිරීමකට හෝ රුපියල් ලක්ෂයත් දස ලක්ෂයත් අතර දඩයකට හෝ මේ දෙකටම යටත් කළ හැකි ය. ඊට අමතරව වන රක්ෂිතයට කරන ලද විනාශය සඳහා අධිකරණය මඟින් නියම කරන දඩ මුදලකට ද යටත් කළ හැකිය. මේ නිසා අප අවධාරණය කරන්නේ රක්ෂිත වනාන්තර විනාශ කරමින් සිදු කිරීමට යෝජිත මාන්කුලම් නගර සංවර්ධන ව්‍යාපෘතිය වහාම නතර කර තිරසර නගර සංවර්ධන සැලසුමක් කි‍්‍රයාත්මක කිරීමට කටයුතු කරන ලෙස ය. එ් සඳහා ප‍්‍රදේශයේ ස්වාභාවික සම්පත් හා මානව සම්පත මත පදනම් වූ සංවර්ධන කි‍්‍රයාවලියක් සඳහා මූලික ශක්‍යතා අධ්‍යයනයක් සිදු කර එ් මත පදනම්ව නගර සැලසුම් සකස් කළ යුතු ය. එපමණක් නොව සංවර්ධන උපායමාර්ග හා සංරක්ෂණ උපායමාර්ග සඳහා සකස් කරන සැලසුම් එකිනෙකට වියුක්තව නොව එ්කාබද්ධව කි‍්‍රයාත්මක කරන යාන්ත‍්‍රණයක් ඇති කළ යුතුය. නැතහොත් සිදු වන්නේ භෞතික සංවර්ධන සැලසුම්වලට වැඩි ප‍්‍රමුඛතාවය ලබා දීමෙන් එම සැලසුම් සංවර්ධන අදියරේ දීම බිඳවැටීමට ලක් වීමය. මේ නිසා භෞතික සංවර්ධනය හා ස්වාභාවික සම්පත් සංරක්ෂණය සමාන්තර මාවතකට ගෙන එන ප‍්‍රවේශයක් ඇති කළ යුතුව ඇත. එමඟින් පමණක් තිරසර සංවර්ධනයක් ඇති කළ හැකිය.