”ඇමරිකාවේ එහෙම වුණත් අපේ රටේ එහෙම වෙන්නෙ නෑ...” ජිප්සීස් ගායක කණ්ඩායමේ ජනප‍්‍රිය ගීතයක මෙම පද තියෙනවා. අන්තිම අප්සෙට් වැඩක් වෙන්න යනවා නම් අපේ රටේ මිනිස්සු හිත රවටා ගන්නේ ඒ වගේ හිතලයි. කෙළින්ම නිමිත්ත අනුව කතා කළොත්, ආර්ථික කඩා වැටීම ගැන අපේ මිනිස්සු නිකමටවත් හිතන බවක් පේන්නේ නෑ. ‘‘ඇමරිකාවෙ එහෙම වුණත් අපේ රටේ එහෙම වෙන්නේ නෑ’’ කියලා තවත් පිස්සු ම කෙළිනවා. එහෙම නැතිව අනාගතය ගැන හිතනවා නම්, අවදානම අවම කර ගන්න හිතනවා නම් ලංකාවේ ආර්ථික අර්බුදය ගැන අනතුරු අ`ගවා තියෙන්නේ 2012 මැද දී විතර. අනතුරු ඇ`ගවීම් කළ ආර්ථික විශේෂඥයන්ට සමච්චල් කළා මිස අනතුර තුට්ටුවකට ගණන් ගත්තේ නෑ. චීනය හැරුණු විට ලෝකයේ වැඩිම වේගයකින් වර්ධනය වන ආර්ථිකය ඇත්තේ අපේ රටේ කියලා පුරසාරම් දෙඩුවා. වේගයෙන්ම වර්ධනය වන කොටස් වෙළෙඳපොළ තියෙන්නෙත් අපේ රටේ කියලත් පූච්චානම් කතා කිව්වා. ධනවාදී රටක මධ්‍යම පන්තිය කියන්නේ අනික් අයට වැඩිය හිතන මතන උගතුන් හා බුද්ධිමතුන්ගෙන් සමන්විත පිරිසක් කියලයි පිළිගන්නේ. නමුත් අපේ රටේ එහෙම ද කියලත් ප‍්‍රශ්නයක් ඇති වෙනවා. මොකක්දෝ අරාජිකත්වයක ගිලී ඉන්නවා මිස අනාගතය දකින, තමන්ගේ බුද්ධිය මෙහෙයවා කටයුතු කරන බවක් අති බහුතරයගෙන් පෙනෙන්නේ නෑ. නමුත් මේ කියන්න යන්නේ ඒ අයට භය හිතෙන කතාවක්. 2008දී ඇමරිකාවේ ආර්ථික අර්බුදය පුපුරා ගියේත් මධ්‍යම පංතියෙන්. ගෙවල් දොරවල්, යාන වාහන, ගෘහ උපකරණ සියල්ලම ලීසිං කරලයි අරන් තිබුණේ. කොටින්ම මුළු ජීවිතයම ලීස් කරලා. කන්නෙ බොන්නෙත් ලීසිංවලින් කියලා කියන්න පුළුවන්. ක්‍රෙඩිට් කාඞ්වලින් කරන්නේ ඒක. ලෝකයටම ආර්ථික අර්බුදයක් ඇති කරමින් 2008 කඩා වැටුණේ මධ්‍යම පංතියේ ජීවිත. කොයි තරම් මිනිසුන් අන්ත අසරණ වුණා ද කියනවා නම්, ගෙවල් දොරවල් අහිමි වෙලා වාහන ඇතුළේ ජීවත් වෙන්න මහම`ගට වැටුණා. ‘කැරවෑන්’ කියලා චිත‍්‍රපටි පවා හැදුණා. බිරිඳටත්, දරුවන්ටත් පමණක් නොව නිවසේ සුරතල් බල්ලාටත් වෙඩි තබා මරා දමා තමන් ද සිය දිවි නසා ගන්නා තැනට වැටුණා. ලීසිං කොම්පැණිවලට ඉඩම්, ගෙවල්, වාහන පවරාගෙන කරන්න දෙයක් නැතිව ගියා. මේ අර්බුදය ඇති වූ කාලයේ ධනවාදී ආර්ථික විශේෂඥයන් කීවේ ඉක්මනින්ම අර්බුදයෙන් ගොඩ එනු ඇති බවයි. ඒත් දැන් ආර්ථික අර්බුදය දේශපාලන අර්බුදයක් බවට පත්වෙලා. ඩොනල්ඞ් ට‍්‍රම්ප් ජනාධිපති බවට පත්වෙන්නේ අන්ත ජාතිවාදය අවුස්සලා. ජනාධිපති වෙලත් පළමු පියවරේ සිටම ඇමරිකානු පවුරු පදනම් බිඳ දාන පිස්සු කෙළිමින් යන්න පටන්ගෙන. ‘‘ඇමරිකාවේ එහෙම වුණත් අපේ රටේ එහෙම වෙන්නේ නෑ’’ යනුවෙන් කෙනෙකුගේ හිත රවටා ගන්න පුළුවන්. ඒත්, ඒක එහෙම නොවන බවට ඇතැම් ආර්ථික විශේෂඥයන් අනතුරු අ`ගවන්න පටන්ගෙන තියෙනවා. අපේ රටේ මධ්‍යම පංතියෙන් ආර්ථික පිපිරීමක් ඇතිවෙන්න ඉඩ තියෙන බවට අනතුරු අ`ගවා තිබෙනවා. මේ වගේ අනතුරු ඇ`ගවීම් කරන්නේ ඇයි කියලා හොයලා බැලූවාම පවතින බරපතලකම පැහැදිලි වෙනවා. පාරිභෝගික සත්ත්වයන් වශයෙන් ණය ගන්නා මූලික ක්ෂේත‍්‍ර කීපයක් තියෙනවා. ඉඩම්, ගෙවල්, වාහන, වෙනත් කල්පවත්නා පාරිභෝගික භාණ්ඩ, උකස් ණය සහ එදිනෙදා කටයුතුවලට ක්‍රෙඩිට් කාඞ් සහ වෙනත් ණය වශයෙන්. මේ ක්ෂේත‍්‍රවලට බැංකුවලින් සහ බැංකු නොවන මූල්‍ය ආයතනවලින් ප‍්‍රධාන වාණිජ ව්‍යාපාර ධාරා දෙකෙන් ණය දෙනවා. බැංකු ගැන පැහැදිලියි. බැංකු නොවන මූල්‍ය ආයතනවලට ෆිනෑන්ස් කොම්පැණි, උකස් මධ්‍යස්ථාන විශේෂයෙන් අයත් වෙනවා. මධ්‍යම පංතිය අර්බුදයට පත්ව ඉන්න බවට අනතුරු අ`ගවන්නේ ඇයි කියලා තේරුම් ගන්න සංඛ්‍යා දත්ත ටිකක් යොදා ගන්න වෙනවා. බැංකු නොවන මූල්‍ය ආයතනවලින් කල්බදු (ලීසිං* කුලී පිට ගැනුම්, ණය, උකස් ණය වශයෙන් ණය වර්ග කීපයක් තියෙනවා. 2015 වර්ෂයේ මේ ක්ෂේත‍්‍රවලින් ලබාගෙන තිබෙන මුළු ණය ප‍්‍රමාණය රුපියල් මිලියන අට ලක්ෂ විසිහතර දහස් හාරසියදහය (රු. මි. 8,24,410*ක් වෙනවා. වැඩිම ණය ප‍්‍රමාණය දී තිබෙන්නේ කල්බදු (ලීසිං* වෙනුවෙන් රුපියල් මිලියන හාරලක්ෂ දහනව දහස් දෙසියඅනූහය (රු. මි. 4,19,296*ක්. ණය හැටියට රුපියල් මිලියන තුන් ලක්ෂ හත්දහස් අටසියදහසය (රු. මි. 3,07,816*ක් වගේම උකස් ණය රුපියල් මිලියන විසිතුන් දහස් නවසියතිස්හතර (රු. මි. 23,934*ක් ලබා දී තිබෙනවා. වාණිජ බැංකුවලින් පෞද්ගලිකව ලබාගෙන තිබෙන ණය, ගැන බලමු. නිවාස ඉදිකිරීම්, අලූත්වැඩියා හෝ මිල දී ගැනීම් වෙනුවෙන් රුපියල් මිලියන තුන් ලක්ෂ හාරදහස් දෙසියවිසි හත (රු. මි. 3,04,227*ක් ලබාගෙන තිබෙනවා. යාන වාහන, විදුලි උපකරණ, ගෘහ භාණ්ඩ ඇතුළු කල්පවතින පාරිභෝගික භාණ්ඩ ලබා ගන්න රුපියල් මිලියන එක්ලක්ෂ හතළිස්තුන් දහස් පන්සියදාහත (රු. මි. 1,43,517*ක් ලබාගෙන තිබෙනවා. උකස් ණයවලින් රුපියල් මිලියන එක්ලක්ෂ තිස්තුන් දහස් හාරසියදහඅට (රු. මිලියන 1,33,418*ක් ලබාගෙන. ණය කාඞ් පත් නැත්නම් ක්‍රෙඩිට් කාඞ් පත්වලින් රුපියල් මිලියන හැටහතර දහස් හයසියහතළිස්එක (රු. මි. 64,641*ක් ලබාගෙන. ණය කන්දරාවට අලූතින්ම එක් වී තිබෙන්නේ අධ්‍යාපන කටයුතුවලට හා සෞඛ්‍ය කටයුතුවලට ණය වීම. මේ ක්ෂේත‍්‍ර දෙකට ණය ලබා ගැනීම වේගයෙන් ඉහළ යමින් තිබෙනවා. 2011දී අධ්‍යාපන කටයුතුවලට රුපියල් මිලියන 574ක් සහ සෞඛ්‍ය ආරක්ෂක කටයුතුවලට රුපියල් මිලියන 258ක් වාණිජ බැංකුවලින් ණය ලබාගෙන තිබෙනවා. 2015 අවසන් වන විට මේ ක්ෂේත‍්‍ර කොතරම් වේගයෙන් ඉහළ ගොස් තිබෙන්නේ ද යන්න පැහැදිලි වෙන්නේ රුපියල් මිලියන 2,223ක් අධ්‍යාපනය වෙනුවෙන් ලබාගෙන තිබීමෙන්. අවුරුදු පහක දී හතර ගුණයකට වැඩි වේගයෙන් ඉහළ ගිහින්. සෞඛ්‍ය ආරක්ෂණ ක්ෂේත‍්‍රය ඊටත් වඩා වේගයෙන් ඉහළ ගිහින්. 2015 අන්තිම වෙනකොට රුපියල් මිලියන 3,300ක් වෙනවා. 2011දී රුපියල් මිලියන 258ක මුදල දහතුන් ගුණයකින් වැඩි වෙලා. රටම රෝගී කරන පෞද්ගලික සෞඛ්‍ය ජාවාරමට කොතරම් ඉඩක් වෙන් කර දී තිබෙනවා ද යන්න මෙයින් පැහැදිලියි. අනික් තැන්වල වර්ගීකරණය නොවූ දේවල් ‘‘වෙනත් වශයෙන්’’ ඇතුළත් කර තිබෙනවා. මේ ක්ෂේත‍්‍රයට රුපියල් මිලියන තුන්ලක්ෂ හැත්තෑඅට දහස් පන්සියතිස්පහ (රු. මි. 3,78,535*ක් ඇතුළත් වෙනවා. පෞද්ගලික ණය හා අත්තිකාරම් වශයෙන් මේ ක්ෂේත‍්‍රය හඳුන්වා තිබෙනවා . දැන් පෞද්ගලික මුළු ණය කන්දරාව කොච්චර ද කියලා සාරාංශ කරන්න පුළුවන්. බැංකු නොවන මූල්‍ය අංශයෙන් රුපියල් මිලියන 8,24,410ක් සහ බැංකුවලින් නිවාස ඉදි කිරීම් වෙනුවෙන් මිලියන 3,04,227ක් මෙන්ම පෞද්ගලික ණය සහ අත්තිකාරම් රුපියල් මිලියන 7,71,128ක් වශයෙන් ලබාගෙන. බැංකුවලින් ගත් මුළු ණය කන්දරාව රුපියල් මිලියන දහඅට ලක්ෂ අනූනව දහස් හත්සියහැටපහ (රු. මි. 18,99,765) ක් වෙනවා. ආසන්න වශයෙන් රුපියල් කෝටි එක්ලක්ෂ අනූ දාහක්. මේ රටේ ණය බර නොවෙයි. අපි අපේ කටයුතුවලට ණය වෙලා තියෙන තරම. ඉතින්, ‘‘ඇමරිකාවේ එහෙම වුණත් අපේ රටේ එහෙම වෙන්නේ නෑ’’ කියලා අහක බලා ගන්න පුළුවන් ද?